Vrolijk ondanks alles

Ik noem ze lachend een 'gang', want de Kadouni-neven Kinan en Iyas gaan recht op hun doel af, met een hart van goud. Een adventsblog vol vreugde.

Iyas (links en Kinan blijven de situatie in Syrië hoopvol tegemoet kijken. © BM

Blijven zitten allemaal, blijven zitten!, klinkt het in alle talen. Een team vrijwilligers rent naar het rubberbootje toe. Het is al de 7de boot die ze vandaag op het eiland Lesbos uit het water trekken. Breed glimlachend tilt Kinan Kadouni (26) het enige schijnbaar vrolijke jongetje op uit de boot. Je bent veilig nu. Jullie zijn er geraakt, fluistert hij het kind toe terwijl hij hem tot boven zijn schouders torst.

Kinan weet wat het is om vluchteling te zijn. 21 jaar was hij toen hij Syrië verliet, amper 2 maanden voor de revolutie uitbrak. Hij studeerde aan het Instituut voor Elektronische Technologie, maar omdat zijn studies langer duurden dan normaal, kreeg hij een oproepingsbrief voor het leger. Kinan vertelt hoe hij toen al een probleem had met het leger en besloot om naar Europa te vluchten. In januari 2011 kwam hij na een lange odyssee in het asielcentrum van Linkeroever in België terecht.

Had ik geweten dat 2 maanden later de revolutie zou losbreken, was ik nooit uit Syrië vertrokken, zucht Kinan.

Zijn neef Iyas Kadouni (32) was op dat moment nog wel in het land. Iyas is een activist in hart en nieren. Enkele jaren voordien snoof hij in Londen voor het eerst de smaak van vrijheid op. En die liet hem niet meer los. Toen de revolutie in Syrië losbrak, was hij er als één van de eersten bij.

In zijn stad Saraqeb begon hij samen met andere jongeren vrijheidsboodschappen op de muren van gebouwen te schilderen. Hij schreef artikelen, rapporteerde schendingen van mensenrechten, haalde met de Witte Helmen mensen van onder het puin van ingestorte gebouwen. (Al snel werd hij gezocht door het regime en later ook door djihadisten. En zo verlaat ook Iyas Syrië.

Mijn eerste Syrische vrienden in Antwerpen

Iyas en Kinan waren de eerste Syriërs die ik in Antwerpen leerde kennen. Het eten stond al te geuren op tafel toen ik hen op een regenachtige herfstavond met een bevriende kunstenaar bezocht. Samen zouden we een avond in de Koninklijke Academie voor Schone Kunsten in Antwerpen over Syrië voorbereiden. Iyas zou getuigen over het geweldloos activisme in hun stad, Saraqeb.

Die avond in hartje Antwerpen vond ik die pure Syrische gastvrijheid terug. Gastvrijheid, zonder meer. Het zou de eerste maaltijd worden van vele die ik samen met de Kadouni-gang in Antwerpen deelde.

Menselijke contacten zijn zo fundamenteel, zegt Iyas. Het is belangrijk voor Syriërs om niet binnen te blijven, maar mensen te zien en samen te lachen, te eten, te delen of te huilen. Syriërs zouden niet alleen mogen blijven, maar velen doen het toch omdat ze depressief zijn en zich verweesd voelen, zo ver van hun land.

Hoezeer de situatie in Syrië ook verslechtert, mijn twee vrienden tonen zich altijd hoopvol en positief, warm en gastvrij, ondanks de pijn, de onmacht, het verlies en het gevoel verraden te worden.

Hoopvol blijven is een keuze

Het is een keuze die ik in mijn hart gemaakt heb, zegt Iyas. Soms ben ik triestig of kwaad, maar ik leef altijd met hoop. Voor mensen met een goed hart, komt het goed, altijd. En de keren dat het nieuws uit Syrië mij uit mijn slaap houdt, kan ik bij hen terecht voor wat verlichting en hoop, verduidelijking en inzicht, of gewoon een schaterende lach.

Wanneer de 2 in januari van dit jaar naar Gent verhuizen, zie ik hen door de afstand wat minder, maar hun deur blijft wagenwijd openstaan. Het verbaasde me niet toen ik hoorde dat Kinan in september naar het Griekse eiland Lesbos vertrok. In Antwerpen was hij al actief als vrijwilliger bij het Rode Kruis in een asielcentrum.

Wanneer Kinan via Facebook kennismaakt met een koppel uit Antwerpen, dat meermaals naar Lesbos trok om de vluchtelingenstroom mee op te vangen, besluit hij voor enkele weken met hen mee te gaan.

Ik had ook naar mijn familie kunnen gaan, vertelt Kinan. Ze wonen nog steeds in Syrië en ik heb hen bijna 5 jaar niet meer gezien. Maar omdat ik zelf vluchteling ben, begrijp ik heel goed wat andere vluchtelingen doormaken. Ik wil er voor hen zijn. Het is zo belangrijk dat ze zich welkom voelen en dat er iemand naar hen glimlacht als ze aanmeren na zo’n helse boottocht.

Het waren 3 lange weken in Lesbos voor Kinan, maar telkens wanneer hij een glimlach kon toveren op het gezicht van de aangestrande vluchtelingen, vond hij de kracht om verder te doen. Bij zijn terugkeer in Gent vertelt hij hoe elk gezicht weer voor zijn ogen komt, hoe elk verhaal door zijn gedachten gaat.

Vastberaden zo snel mogelijk terug naar Lesbos te trekken, probeert Kinan met crowdfunding het nodige geld bij elkaar te zoeken.

En Iyas? Die werkt ondertussen als kok in een restaurant in Gent en engageert zich zoals altijd voor Syrië. In hun nederige stekjes ontmoette ik de afgelopen jaren heel wat fijne mensen. Syriërs en Belgen die hun weg naar dit vrolijke duo vonden. Vrolijk, ondanks alles. Een keuze.

Eerder verschenen op Kerknet (https://www.kerknet.be/kerknet-redactie/blog/vrolijk-ondanks-alles-een-keuze)

Uitgelichte berichten
Recente berichten
Archief
Zoeken op tags
Volg ons
  • Facebook Basic Square
  • Twitter Basic Square
  • Google+ Basic Square
  • Facebook - Grey Circle
  • Twitter - Grey Circle
  • Instagram - Grey Circle
  • YouTube - Grey Circle
  • LinkedIn - Grey Circle
  • Vimeo - Grey Circle

© 2023 by Effection, Music For Media. Proudly created with Wix.com

This site was designed with the
.com
website builder. Create your website today.
Start Now